Prusya Mavisi
Saçların her zamankinden beyaz yar
Yoktu böyle gönül sarhoşluğun
Zamanında yağarmış kar.
Akıl almaz gidişlerinde ben yorgun
Sende dil tükenmiş adamakıllı suskun
İstasyonda bekleme pimi çekilmiş
Bomba gibi kalbim,
Bir fırlasa uçacak yerinden
Geriye bile bakmaz seven halim.
Kalabalıklar tükenişim,
Kalabalıklar serzenişim
Geride yalnız kaldı benliğim.
Kokuşmuş bavullara, doluşmuş sevdalar
Bayat ekmek küfünde, taze simit kırıntıları,
Raylarda saçlarımı canımı unutup
Olmadık bir intihar saçmalığına soyunuyorum.
İrkiliyor kanlı kemiklerim
Kimleri hiçe sayıyorum.
Ben artık karların eksi derecelerde yağmadığını biliyorum.
Ben artık zamanı suçlayamıyorum.
İKİ DENİZ ŞİİRİ
I.
Bu sonsuz denizde dalga olarak çarptığım her kumsaldan
Bir kum tanesi olarak geri dönmek istedim hep
İstedim ki ben de bir dalgacık oluşturayım
Kuytu bir taş gibi kendi yalınlığında rahat ve huzurlu
Zaman zaman kendi asiliğinde yalnız herkes için olmaktan
Kendini olduğu gibi ortaya koymaktan gururlu
Önünde durduğum sinema dolup boşalırken
Sokaktan geçenler bir gölge aradığında sürekli ve kesintisiz orda
Bu sonsuz mavi denizde topal bir mavna gibi yürürken sekiyor zaman.
Sağır duvar kör göz lambanın fitili gibi titriyor yüreğimiz
Beton yağmurun tazeliğine kent suya özlemini gideriyor
Su çağlamıyor fışkırmıyor çiseliyor
Bu sonsuz denizde sabahtan oturuyorum danteline anıların
Aşk yitip gidiyor her çiçek kendi rengiyle yitip gidiyor
Bir kaya gibi çöküyorum derinlerine devrildiğim bu çocuğun.
Devamını Oku