İRFÂNA DÜŞTÜM
Ma’nâ âleminde, vefâ yolunda;
Aşk ile elendim bir cana düştüm!..
Gönül vecde geldi cezbe hâlında;
Derdime gül bastım, dermâna düştüm!..
Gurbet, gam bendini bende mi kurdu?..
Mevlâ’m emaneti sırtıma vurdu!..
Her katrem ‘hû’ dedi, duruldu, durdu;
Kaynadım, çağladım devrâna düştüm!..
Duydum can özümde ney’in zârını;
Özünden ayrılmış buldum varını!..
Başımda gördükçe nefsin dârını;
Ölmeden hesaba, mizâna düştüm!..
BİR VECDİN SONUNDA
Kim anlar, kim açar can esrârını?
Kim duyar, bu aşkın intizârını?..
Okuyup bir ömrün, son kararını;
Yol aldım bir sonsuz bahara böyle!..
Ölmeden ölmeyen bu sırrı bilmez;
Hilkâtin elinde öz söze gelmez!..
Bir gönül yapmadan, bir gönül olmaz;
Ben nasıl giderim, bir yâra böyle?..
Marifet, hakîkat bir özge hâldir;
Bildiğin bilmemek zûldür, vebâldir!..
Emanet, sırtımda çözmek muhâldir!..
Yüklendim diyârdan diyâra böyle!..
Devamını oku
SELÂM OLSUN
Canda bir yâr hasretini;
Çekenlere selâm olsun!..
Kalbe zikrin lezzetini;
Ekenlere selâm olsun!..
Âlem döner can üstüne;
Rahmet iner an üstüne!..
Gözyaşını tan üstüne;
Dökenlere selâm olsun!..
Ömür kat kat menzil, durak;
Gâh bulanık, gâhi berrak!..
Gün misâli şafak şafak;
Sökenlere selâm olsun!..
Devamını oku